پژوهشی در باره جامعه پذیری منابع انسانی در سازمانهای دولتی ایران
جامعه پذیری فرآیندی است که به وسیله آن یک شخص به یادگیری ارزش ها ، هنجارها و رفتارهای مورد نیاز می پردازند که به واسطه آنها به وی اجازه داده می شود تا به عنوان عضوی از سازمان در کارها وامور مشارکت داشته باشد.
جامعه پذیری سازمانی باعث می شود تا افراد تازه وارد از طریق ترویج و تقویت باورها و ارزش های اصلی سازمان کاملا همانند کارکنان قدیمی و قبلی سازمان عمل کنند.
در جریان فرآیند جامعه پذیری، کارکنان جدید از موارد برون سازمانی تا درون سازمانی، روبرو می شوند. فرایند جامعه پذیری و درگیر کردن کارکنان جدید از اهمیت بالایی برخوردار است ، چون این کار کمک می کند تا ارتباطات برای حصول به بهره وری بالای سازمانی ، رضایت و حفظ و نگهداری منابع انسانی در سازمان ها، منجر شود.
شش ماه اول در محل کار برای کارکنان جدید، بسیار مهم است ، چون کارکنان جدید تأییری را خواهند پذیرفت که این اثر می تواند بر ماندن یا رفتن آنها اثرگذار باشد.
پژوهش حاضر به بررسی چگونگی جامعه پذیری در سازمان های دولتی می پردازد که رابطه فرد و سازمان را پس از ورود فرد به سازمان ، نشان می دهد. در این پژوهش با استفاده از پرسش نامه به چگونگی جامعه پذیر کردن کارکنان جدید در سازمان های دولتی (جامعه مورد مطالعه سازمان بنادر و دریانوردی ) پرداخته می شود و اینکه آیا جامعه پذیری به مفهم واقعی در این سازمان وجود دارد ، یا خیر؟
جامعه پذیری و درگیر کردن کارکنان جدید در محیط کاری
جامعه پذیری فرآیندی است که کمک می کند تا کارکنان جدید به عنوان همکار کامل سازمان، قرار گیرند. در جریان فرآیند جامعه پذیری، کارکنان جدید از موارد برون سازمانی تا درون سازمانی، روبرو می شوند. فرایندجامعه پذیری و درگیر کردن کارکنان جدید از اهمیت بالایی برخوردار است ، چون این کار کمک می کند تا ارتباطات برای حصول به بهره وری بالای سازمانی ، رضایت و حفظ و نگهداری منجر شود. شش ماه اول در محل کار برای کارکنان جدید، بسیار مهم است ، چون کارکنان جدید تأییری را خواهند پذیرفت که این اثر می تواند بر ماندن یا رفتن آنها اثرگذار باشد. کارکنان جدید می خواهند بر تصمیم خود مبنی بر درستی ورود به سازمان صحه گذارند ، اما آنان هنگامیکه شرایط و کارها را با آنچه انتظار داشتند ، متفاوت یابند اغلب نگران و ناراحت می شوند.گونه شناسی راهبرد های منابع انسانی در صعنت دریانوردی
امروزه منابع انسانی مزیت رقابتی در بیشتر سازمان ها ، محسوب می شود. این مزیت بایستی در چارچوب چشم انداز و ماموریت سازمان برای به فعل درآوردن مزیت رقابتی باشد.
از جمله عواملی که کارکنان را می تواند از ایستایی به پویایی تبدیل کند ، رویکرد راهبردی (استراتژیک) به منابع انسانی است. در این نوشته تلاش شده است تا منابع انسانی صنعت دریانوردی از نگاه راهبردی مورد بررسی قرار گیرد . با رویکردی که ابتدا وضعیت جاری تعیین و سپس وضعیت آینده آن با استفاده از مدل قابلیت تعیین شده است. در این نوشته خلاصه ای از وضعیت مدیریت راهبردی منابع انسانی در صنعت دریانوردی با توجه به سیاست گذار بودن آن در صنعت حمل و نقل دریایی و در حوزه وظایفش ، در چارچوب ساختار سازمانی ارائه می شود.
برنامهریزی راهبردی منابع انسانی شامل بستر یا چارچوبی برای عملی ساختن تفکر راهبردی و هدایت عملیات برای حصول نتایج مشخص و برنامهریزی شده در مدیریت منابع انسانی میباشد. به عبارت دیگر، برنامهریزی استراتژیک منابع انسانی تلاشی است سازمان یافته و منظم برای اتخاذ تصمیمات بنیادین و انجام اقدامات اساسی که سرشت و سمتگیری فعالیتهای منابع انسانی با دیگر واحدهای سازمان را شکل میدهد. برنامهریزی راهبردی روش سیستماتیکی است که فرآیند مدیریت راهبردی منابع انسانی را پشتیبانی و تأیید میکند.
صنعت دریانوردی که مسئولیت حمل و نقل دریایی را در کشور عهده داری است و شامل کلیه سازمان ها و شرکت هایی می شوند که در حیطه حمل و نقل و دریایی به فعالیت می پردازند و یکی از حوزه هایی است که نیاز به داشتن منابع انسانی کارآمد دارد که به طور راهبردی برای انجام امور برنامه ریزی گردند.
خلاصه کتاب تئوری سازمان نوشته خانم ماری جو هچ در این فایل آمده است. می توانید فایل Word آن را دانلود کنید.
ایجاد اداره ملی هیدروگرافی ، سیستم های اطلاعاتی دریایی (MSI) ، اعلامیه های دریایی ، پیامهای ایمنی دریانوردی ، آبهای تحت حاکمیت ، سازمان بین المللی هیدروگرافی ، کنوانسیون سولاس ، روزآمد سازی اطلاعات هیدروگرافی ، نقشه های الکترونیکی دریانوردی و سیستم های اطلاعاتی ، نقشه های دریایی ، ساخت سازمانی و.....